* "Azrail"den Kaçarcasına.
Sükunetin hakim olduğu bir geceydi, Ta ki gecenin dibinden çıkagelen nefreti ve kalbi ittifak halinde karşısına dikilene kadar. Ne mutlu olabiliyordu ne mutsuz ne gülebiliyordu ne de ağlayabiliyordu, Depresif bir ruh hali bedenine ağırlığını koymuştu. Ve dişleri dökülmeye başladı, parmaklarından düşüyordu tırnakları, Patika yolda paytaklaşan adımları hızlanmaya başladı, "Azrail"den kaçarcasına. Ama ne mümkün ! Uzandı sessizce nefreti ile ortak açtığı mezarına. // Muti 31/Ağustos/10 - 14 :14